Φίλες και φίλοι,
έχουν περάσει κι όλας 20 ημέρες από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, το αποτέλεσμα των οποίων υπήρξε αναντίστοιχο των επιθυμιών του φίλου μου George P. Τα μικρά κόμματα μάλλον υποχώρησαν (πλην του ΛΑΟΣ) και ο δικομματισμός καλά κρατεί, αν και ελαφρώς μειωμένος. Ο μεγάλος κερδισμένος των εκλογών, το ΠΑΣΟΚ σχημάτισε κυβέρνηση με ποσοστό εντυπωσιακά αυξημενο χωρίς να υποσχεθεί κάτι νέο στην πολιτική σκηνή του τόπου. Ο αρχηγός του είναι κληρονόμος μιας από τις 3 πολιτικές "δυναστείες" του τόπου και μέλος του οικονομικοπολιτικού κατεστημένου, ενώ η -ασαφώς- διατυπωμένη πολιτική του δεν απέχει από ένα σύνολο μέτρων φαινομενικά (λέμε τώρα...) σοσιαλιστικών, αλλά στην ουσία τους βαθιά καπιταλιστικών.
Όταν κανείς συγκρίνει λοιπόν το άρθρο του George P. με το αποτέλεσμα των εκλογών προκύπτει αβίαστα ένα "γιατί". Γιατί ο λαός στήριξε και πάλι πολιτικούς και πολιτική που τόσο καιρό οδηγούν αυτόν και τη χώρα σε αδιέξοδο; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι πολύ κρίσιμη και φαίνεται πως διαφεύγει από τα μικρότερα κόμματα, αφού τόσον καιρό δεν έχουν τη δυνατότητα να σπάσουν την κυριαρχία του δικομματισμου.
Κατά τη γνώμη μου, η παραπάνω κατάσταση αποτελεί αίνιγμα απλώς και μόνο λόγω της λανθασμένης προσέγγισης στο ερώτημα. Τα μικρά κόμματα και πολλοί πολιτες θεωρούν πως ο λαός ψηφίζει με τον τρόπο που ψηφίζει επειδή κατά κάποιο τρόπο εξαπατάται από τα δυο μεγάλα. Ο δικομματισμός έχει τον έλεγχο της παιδείας σε αυτή τη χώρα και τη δεδηλωμένη στήριξη των ΜΜΕ. Έτσι, με τα όπλα του αυτά κάνει ''πλύση εγκεφάλου'' στον απλό -και αθώο- πολίτη που δε τολμά να εγκαταλείψει το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Ακόμη και αν κάποιες αναλύσεις απέχουν σε κάποια σημεία από τα παραπάνω και αναγνωρίζουν μια ευθύνη και στους πολίτες, θεωρούν με τη σειρά τους ότι σε τελευταία ανάλυση υπεύθυνο είναι το «σύστημα» που χειραγωγεί το λαό.
Η αλήθεια ωστόσο είναι αρκετά διαφορετική. Είναι λάθος να προσεγγίζουμε το σύνολο των πολιτών σαν μια μάζα εύπλαστων θυμάτων. Στην πραγματικότητα μεγάλα τμήματα του ελληνικού πληθυσμού είναι τόσο υπεύθυνα, όσο και το οικονομικοπολιτικό κατεστημένο. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελούν ορισμένα μεσοαστικά και μικροαστικά στρώματα που καταφεύγουν σε κάθε είδους παρανομίες προκειμένου να «βολέψουν» την επιχείρησή τους ή να χτίσουν ένα εξοχικό στο δάσος. Το αποτέλεσμα των ενεργειών τους είναι η γενίκευση της διαφθοράς στην κοινωνία μας και η υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Άλλα πάλι –φτωχότερα- στρώματα του πληθυσμού είναι επίσης υπεύθυνα γιατί έχουν επιλέξει να στηρίζουν το οικονομικοπολιτικό κατεστημένο ελπίζοντας μια μέρα να ενταχθούν ή να αποκομίσουν οφέλη από αυτό. Ακόμη και αν η ελπίδα τους είναι μάταιη, η ευθύνη τους παραμένει, αφού ξέρουν την πραγματικότητα για το κατεστημένο που στηρίζουν.
Η παραπάνω άποψη είναι ταυτόχρονα απαισιόδοξη και αισιόδοξη για όσους υποστηρίζουν μια πραγματική προοδευτική αλλαγή για την Ελλάδα. Η απαισιόδοξη οπτική προκύπτει από το ότι είναι δυσκολότερο να αλλάξεις μια διεφθαρμένη κοινωνία από το να την απαλλάξεις από μια απλή πλάνη. Η αισιόδοξη οπτική προκύπτει από το ότι ο λαός δεν αποτελεί μια μάζα θυμάτων αλλά αντίθετα ένα σύνολο προσώπων που όπως τώρα στηρίζουν το πολιτικό κατεστημένο, στο μέλλον είναι δυνατόν να το εγκαταλείψουν αν πειστουν με σωστά επιχειρήματα και στρατηγική.
έχουν περάσει κι όλας 20 ημέρες από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, το αποτέλεσμα των οποίων υπήρξε αναντίστοιχο των επιθυμιών του φίλου μου George P. Τα μικρά κόμματα μάλλον υποχώρησαν (πλην του ΛΑΟΣ) και ο δικομματισμός καλά κρατεί, αν και ελαφρώς μειωμένος. Ο μεγάλος κερδισμένος των εκλογών, το ΠΑΣΟΚ σχημάτισε κυβέρνηση με ποσοστό εντυπωσιακά αυξημενο χωρίς να υποσχεθεί κάτι νέο στην πολιτική σκηνή του τόπου. Ο αρχηγός του είναι κληρονόμος μιας από τις 3 πολιτικές "δυναστείες" του τόπου και μέλος του οικονομικοπολιτικού κατεστημένου, ενώ η -ασαφώς- διατυπωμένη πολιτική του δεν απέχει από ένα σύνολο μέτρων φαινομενικά (λέμε τώρα...) σοσιαλιστικών, αλλά στην ουσία τους βαθιά καπιταλιστικών.
Όταν κανείς συγκρίνει λοιπόν το άρθρο του George P. με το αποτέλεσμα των εκλογών προκύπτει αβίαστα ένα "γιατί". Γιατί ο λαός στήριξε και πάλι πολιτικούς και πολιτική που τόσο καιρό οδηγούν αυτόν και τη χώρα σε αδιέξοδο; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι πολύ κρίσιμη και φαίνεται πως διαφεύγει από τα μικρότερα κόμματα, αφού τόσον καιρό δεν έχουν τη δυνατότητα να σπάσουν την κυριαρχία του δικομματισμου.
Κατά τη γνώμη μου, η παραπάνω κατάσταση αποτελεί αίνιγμα απλώς και μόνο λόγω της λανθασμένης προσέγγισης στο ερώτημα. Τα μικρά κόμματα και πολλοί πολιτες θεωρούν πως ο λαός ψηφίζει με τον τρόπο που ψηφίζει επειδή κατά κάποιο τρόπο εξαπατάται από τα δυο μεγάλα. Ο δικομματισμός έχει τον έλεγχο της παιδείας σε αυτή τη χώρα και τη δεδηλωμένη στήριξη των ΜΜΕ. Έτσι, με τα όπλα του αυτά κάνει ''πλύση εγκεφάλου'' στον απλό -και αθώο- πολίτη που δε τολμά να εγκαταλείψει το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Ακόμη και αν κάποιες αναλύσεις απέχουν σε κάποια σημεία από τα παραπάνω και αναγνωρίζουν μια ευθύνη και στους πολίτες, θεωρούν με τη σειρά τους ότι σε τελευταία ανάλυση υπεύθυνο είναι το «σύστημα» που χειραγωγεί το λαό.
Η αλήθεια ωστόσο είναι αρκετά διαφορετική. Είναι λάθος να προσεγγίζουμε το σύνολο των πολιτών σαν μια μάζα εύπλαστων θυμάτων. Στην πραγματικότητα μεγάλα τμήματα του ελληνικού πληθυσμού είναι τόσο υπεύθυνα, όσο και το οικονομικοπολιτικό κατεστημένο. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελούν ορισμένα μεσοαστικά και μικροαστικά στρώματα που καταφεύγουν σε κάθε είδους παρανομίες προκειμένου να «βολέψουν» την επιχείρησή τους ή να χτίσουν ένα εξοχικό στο δάσος. Το αποτέλεσμα των ενεργειών τους είναι η γενίκευση της διαφθοράς στην κοινωνία μας και η υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Άλλα πάλι –φτωχότερα- στρώματα του πληθυσμού είναι επίσης υπεύθυνα γιατί έχουν επιλέξει να στηρίζουν το οικονομικοπολιτικό κατεστημένο ελπίζοντας μια μέρα να ενταχθούν ή να αποκομίσουν οφέλη από αυτό. Ακόμη και αν η ελπίδα τους είναι μάταιη, η ευθύνη τους παραμένει, αφού ξέρουν την πραγματικότητα για το κατεστημένο που στηρίζουν.
Η παραπάνω άποψη είναι ταυτόχρονα απαισιόδοξη και αισιόδοξη για όσους υποστηρίζουν μια πραγματική προοδευτική αλλαγή για την Ελλάδα. Η απαισιόδοξη οπτική προκύπτει από το ότι είναι δυσκολότερο να αλλάξεις μια διεφθαρμένη κοινωνία από το να την απαλλάξεις από μια απλή πλάνη. Η αισιόδοξη οπτική προκύπτει από το ότι ο λαός δεν αποτελεί μια μάζα θυμάτων αλλά αντίθετα ένα σύνολο προσώπων που όπως τώρα στηρίζουν το πολιτικό κατεστημένο, στο μέλλον είναι δυνατόν να το εγκαταλείψουν αν πειστουν με σωστά επιχειρήματα και στρατηγική.