Τα Δυο Πρώτα Στηρίγματα...

Φίλες και φίλοι.

Στην προηγούμενη μου ανάρτηση κατέθεσα κάποιες σκέψεις στην προσπάθεια που κάνω να καταλάβω την επίμονη στήριξη της ελληνικής κοινωνίας στο δικομματικό πολιτικό κατεστημένο. Οι σκέψεις μου κατέληγαν στο ότι μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας στηρίζουν από συμφέρον το δικομματισμό και είναι εξίσου υπεύθυνα για την κατάσταση της χώρας όσο και το ίδιο το οικονομικοπολιτικό κατεστημένο. Για να αλλάξουν λοιπόν πρέπει να πειστούν να αλλάξουν.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Η ιστορία μας έχει δείξει δυο πράγματα. Πρώτον ένα κοινωνικό σύστημα δεν καταρρέει αν δεν αποτύχει να καλύψει τις περισσότερες από τις ανάγκες των κατοίκων μιας χώρας. Αυτή είναι η αναγκαία συνθήκη. Παρόλα αυτά συνήθως η αποτυχία αυτή δεν είναι αρκετή. Οι άνθρωποι θα επιμείνουν στην στήριξη ενός συστήματος από μάταιο συμφέρον, φόβο και συνήθεια, αν δεν ανακαλύψουν κάτι καλύτερο για να το αντικαταστήσει. Η στήριξη του μεγαλύτερου μέρους της ελληνικής κοινωνίας στον δικομματισμό οφείλεται στην ύπαρξη και των τριών παραπάνω στοιχείων.

Το "μάταιο" συμφέρον είναι το πλέον φανερό στήριγμα του δικομματισμού. Το αναγνωρίζουμε κάθε φορά που κάποιος συμπολίτης μας εύχεται να βρει ένα "μέσον" είτε για να διοριστεί είτε για κάποια άλλη εξυπηρέτηση. Το αναγνωρίζουμε όταν ακούμε αυτούς τους ανθρώπους να αντιμετωπίζουν με κυνισμό και απαξία όσους διατυπώνουν την άποψη ότι το ελληνικό κράτος πρέπει να αποβάλλει τη διαφθορά. Κατά τη γνώμη τους όσοι διατυπώνουν τέτοιες απόψεις είναι βλάκες που θα πρέπει να σταματήσουν να ονειροβατούν και να κοιτάξουν να βρουν ένα μέσον μπας και βολευτούν. Οι ελπίδες όσων βασίζονται στη διαφθορά για να προχωρήσουν είναι μάταιες αφενός γιατί είναι όλο και πιο δύσκολο να εξασφαλίσει κάποιος κάτι μέσω γνωριμιών και αφετέρου γιατί ακόμη και αν τα καταφέρει να ευνοηθεί μια φορά, θα ζημιωθεί δέκα. Κι αυτό γιατί η διαφθορά σταδιακά υποβαθμίζει όλο και περισσότερο την κοινωνία μας.

Η συνήθεια από την άλλη δεν είναι κάτι που αναγνωρίζεται τόσο εύκολα. Παρόλα αυτά αποτελεί έναν πολύ σημαντικό παράγοντα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η περίοδος της μεταπολίτευσης, η οποία συμπίπτει με την κυριαρχία του δικομματισμού, είναι -στο μεγαλύτερο μέρος της- μια περίοδος ευημερίας για την Ελλάδα. Το μεταπολιτευτικό (δικομματικό) πολιτικό σύστημα έδωσε λύσεις σε χρόνια προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, όπως η επούλωση των τραυμάτων του εμφυλίου, το εθνικό σύστημα υγείας, μεγαλύτερη κοινωνική δικαιοσύνη σε σχέση με το παρελθόν και, το σημαντικότερο, κοινωνική ανάπτυξη και σταθερή δημοκρατία δυτικού τύπου. Οι Έλληνες λοιπόν ήταν συνηθισμένοι να βρίσκουν λύσεις στα περισσότερα προβλήματά τους μέσα από το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης.

Τα τελευταία χρόνια ωστόσο το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα έχει φτάσει στα όριά του. Δεν είναι σε θέση να δώσει λύση στα θεμελιώδη προβλήματα της διαφθοράς και της οικολογικής κρίσης, ενώ η όποια ανάπτυξη είναι οικονομική και όχι και κοινωνική. Οι Έλληνες όμως είναι ακόμη "μαθημένοι" να βρίσκουν τις λύσεις μέσα από αυτό. Ελλείψει μιας σαφούς εναλλακτικής λύσης, οι άνθρωποι καταφεύγουν στις λύσεις που τους είναι γνωστές από το παρελθόν. Η "συνήθεια" αυτή είναι εντονότερη στις γενιές που πρόλαβαν να ζήσουν στο σύστημα αυτό όσο ακόμη έφερνε αποτελέσματα, και πιο αδύναμη -φυσικά- στη νεολαία.

Η συνήθεια και το μάταιο συμφέρον είναι δυο ήδη αρκετά ισχυρά στηρίγματα του οικονομικοπολιτικού κατεστημένου. Ωστόσο ο δικομματισμός στηρίζεται και στο φόβο. Το τελευταίο αυτό στήριγμα όμως χρήζει περισσότερης ανάλυσης, μαζί με ένα μικρότερο κόμμα που το έχει κάνει σημαία του.

Ανεύθυνοι και υπεύθυνοι....

Φίλες και φίλοι,

έχουν περάσει κι όλας 20 ημέρες από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, το αποτέλεσμα των οποίων υπήρξε αναντίστοιχο των επιθυμιών του φίλου μου George P. Τα μικρά κόμματα μάλλον υποχώρησαν (πλην του ΛΑΟΣ) και ο δικομματισμός καλά κρατεί, αν και ελαφρώς μειωμένος. Ο μεγάλος κερδισμένος των εκλογών, το ΠΑΣΟΚ σχημάτισε κυβέρνηση με ποσοστό εντυπωσιακά αυξημενο χωρίς να υποσχεθεί κάτι νέο στην πολιτική σκηνή του τόπου. Ο αρχηγός του είναι κληρονόμος μιας από τις 3 πολιτικές "δυναστείες" του τόπου και μέλος του οικονομικοπολιτικού κατεστημένου, ενώ η -ασαφώς- διατυπωμένη πολιτική του δεν απέχει από ένα σύνολο μέτρων φαινομενικά (λέμε τώρα...) σοσιαλιστικών, αλλά στην ουσία τους βαθιά καπιταλιστικών.

Όταν κανείς συγκρίνει λοιπόν το άρθρο του George P. με το αποτέλεσμα των εκλογών προκύπτει αβίαστα ένα "γιατί". Γιατί ο λαός στήριξε και πάλι πολιτικούς και πολιτική που τόσο καιρό οδηγούν αυτόν και τη χώρα σε αδιέξοδο; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι πολύ κρίσιμη και φαίνεται πως διαφεύγει από τα μικρότερα κόμματα, αφού τόσον καιρό δεν έχουν τη δυνατότητα να σπάσουν την κυριαρχία του δικομματισμου.

Κατά τη γνώμη μου, η παραπάνω κατάσταση αποτελεί αίνιγμα απλώς και μόνο λόγω της λανθασμένης προσέγγισης στο ερώτημα. Τα μικρά κόμματα και πολλοί πολιτες θεωρούν πως ο λαός ψηφίζει με τον τρόπο που ψηφίζει επειδή κατά κάποιο τρόπο εξαπατάται από τα δυο μεγάλα. Ο δικομματισμός έχει τον έλεγχο της παιδείας σε αυτή τη χώρα και τη δεδηλωμένη στήριξη των ΜΜΕ. Έτσι, με τα όπλα του αυτά κάνει ''πλύση εγκεφάλου'' στον απλό -και αθώο- πολίτη που δε τολμά να εγκαταλείψει το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Ακόμη και αν κάποιες αναλύσεις απέχουν σε κάποια σημεία από τα παραπάνω και αναγνωρίζουν μια ευθύνη και στους πολίτες, θεωρούν με τη σειρά τους ότι σε τελευταία ανάλυση υπεύθυνο είναι το «σύστημα» που χειραγωγεί το λαό.

Η αλήθεια ωστόσο είναι αρκετά διαφορετική. Είναι λάθος να προσεγγίζουμε το σύνολο των πολιτών σαν μια μάζα εύπλαστων θυμάτων. Στην πραγματικότητα μεγάλα τμήματα του ελληνικού πληθυσμού είναι τόσο υπεύθυνα, όσο και το οικονομικοπολιτικό κατεστημένο. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελούν ορισμένα μεσοαστικά και μικροαστικά στρώματα που καταφεύγουν σε κάθε είδους παρανομίες προκειμένου να «βολέψουν» την επιχείρησή τους ή να χτίσουν ένα εξοχικό στο δάσος. Το αποτέλεσμα των ενεργειών τους είναι η γενίκευση της διαφθοράς στην κοινωνία μας και η υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Άλλα πάλι –φτωχότερα- στρώματα του πληθυσμού είναι επίσης υπεύθυνα γιατί έχουν επιλέξει να στηρίζουν το οικονομικοπολιτικό κατεστημένο ελπίζοντας μια μέρα να ενταχθούν ή να αποκομίσουν οφέλη από αυτό. Ακόμη και αν η ελπίδα τους είναι μάταιη, η ευθύνη τους παραμένει, αφού ξέρουν την πραγματικότητα για το κατεστημένο που στηρίζουν.

Η παραπάνω άποψη είναι ταυτόχρονα απαισιόδοξη και αισιόδοξη για όσους υποστηρίζουν μια πραγματική προοδευτική αλλαγή για την Ελλάδα. Η απαισιόδοξη οπτική προκύπτει από το ότι είναι δυσκολότερο να αλλάξεις μια διεφθαρμένη κοινωνία από το να την απαλλάξεις από μια απλή πλάνη. Η αισιόδοξη οπτική προκύπτει από το ότι ο λαός δεν αποτελεί μια μάζα θυμάτων αλλά αντίθετα ένα σύνολο προσώπων που όπως τώρα στηρίζουν το πολιτικό κατεστημένο, στο μέλλον είναι δυνατόν να το εγκαταλείψουν αν πειστουν με σωστά επιχειρήματα και στρατηγική.

Καλπ(ι)-κα ονειρα δικομματικα...

Φιλες και φιλοι,

Εφτασε η ωρα να προσελθουμε στις καλπες για να ψηφισουμε ακομη μια φορα το κομμα που θα μας κυβερνησει ή θα μας εκπροσωπησει στην Βουλη για το επομενο διαστημα. Επι ενα ολοκληρο μηνα εχουμε ακουσει παμπολες προεκλογικες υποσχεσεις. Kρινοντας απο την ιστορια, ομως, για ακομη μια φορα την επομενη των εκλογων οι ιδιοι ανθρωποι που αναδεικνυουν κυβερνησεις θα κλαινε την μοιρα τους και θα βλαστημουν την ωρα και τη στιγμη που πηραν την αποφαση να τους σταυρωσουν.

Ειμαστε επι 25 και πλεον χρονια στο ιδιο εργο θεατες. Παπανδρεηδες, Καραμανληδες, Μητσοτακηδες... και εμβολιμοι καποιοι που προσπαθησαν να σπασουν την αλυσιδα της οικογενειακης διαδοχης περισσοτερο μαλλον λογω συγκηριων (οι διαδοχοι ηταν μικροι ακομα και αρα επρεπε να οριστουν 'αντιβασιλεις'). Το χειροτερο της υποθεσης ομως ειναι πως απο το 1974 κυβερνουν δυο κομματα. Το ΠΑΣΟΚ και η Νεα Δημοκρατια. Με τον πρωτο να δηλωνει Σοσιαλιστης και να κρυβεται πισω απο αυτη την ευηχη ταμπελα ενω τον αλλο να ξεκινα ως η πατροπαραδοτη, με χουντικες καταβολες, Δεξια και να προσπαθει να λανσαριστει τα τελευταια χρονια ως μια ευρυτερη Κεντροδεξια παραταξη. Το ζητημα της υποθεσης ομως ειναι οτι ο μεν Κεντροδεξιος κυβερνα ως τετοιος, και αρα εφαρμοζει πολιτικες συμφωνες με τις ιδεολογικες (αν υπαρχουν) καταβολες της, ενω ο αλλος που χρησιμοποιει ακριβως παρομοιες μεθοδους και οικονομικες πρακτικες με τον πρωτο συνεχιζει να φερει τον ορο του Σοσιαλιστη στην ταμπελα. Αυτο εχει ως αποτελεσμα το βιασμο του ορου 'Σοσιαλισμος' καθως στα ματια του πολιτη ταυτιζεται με ακρως καπιταλιστικες, αδικες μεθοδευσεις. Επομενως, καλουμαστε στην ουσια να επιλεξουμε την ταμπελα, την προσοψη ή τη βιτρινα και οχι καθαρες πολιτικες καθως εντελει οι δυο ταυτιζονται και στα ελαχιστα θετικα καθως και στα παμπολα αρνητικα. Γιατί λοιπον αν ειναι να εχουμε μια κεντροδεξια κυβερνηση να μην επιλεγουμε την αυθεντικη και οχι την ψευτικη? Σ'αυτες τις εκλογες οι συνθηκες ειναι γονιμες να σπασει το διπολο της εναλλαγης που εχει κυβερνησει τα χρονια για δυομιση γεννιες. Ηρθε ο καιρος οι πολιτες να βαλλουν τελος σε αυτους που καταστρεφουν τα ονειρα τους με πλαστικες ελπιδες καταψηφιζοντας τους. Ειναι επιτελους ωρα να αυξηθει η πολυφωνια στην Βουλη με ιδανικη επιλογη την εισοδο εξι κομματων. Αυτο θα εχει δυο συνεπεις. Να μην υπαρξει αυτοδυναμη κυβερνηση και να αυξηθει η πιεση προς τα δυο κομματα εξουσιας να αναπτυξουν πιο ρεαλιστικες, πραγματοποιησημες, καθημερινες πολιτικες. Να ανανεωθουν και να βελτιωθουν. Μονο κακο δεν μπορει να ειναι κατι τετοιο. Ας τους δωσουμε να καταλαβουν πως δεν ξεχνουμε τα ατελειωτα λαθη και αδυναμιες που επεδειξαν κατα τις περιοδους που κυβερνουσαν.

Οπως προανεφερα η προσφατη ιστορια λεει με κεφαλαια γραμματα πως "ΟΣΟ ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΑΔΥΝΑΜΟΣ Ο ΛΑΟΣ". Ας αλλαξουμε επιτελους τους συσχετισμους με θαρραλεες ψηφους προς τα μικροτερα κομματα που ομως εχουν ελπιδες βασιμες να μπουν στην Βουλη (ΣΥΡΙΖΑ, Οικολογους). Οπως και να εχει, το δικομματικο μοντελο το εχουμε τεσταρει και εχει αποτυχει απειρες φορες. Ας αλλαξουμε το κεφαλαιο της νεωτερης πολιτικης ιστοριας της Ελλαδας. Η επομενη μερα μονο λαμπροτερη θα ειναι, μερα οπου ο λαος θα εχει χαστουκισει το συστημα...

θα ειναι η ημερα της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗ.

Καλή Ψήφο.

Γιώργος Π.